Poeti e njeh shumë mirë vendlindjen e vet, karakteristikat e motit, njeh dhe citon shpesh për ilustrim figurativ dashuritë e dlirta shqiptare, bukuritë e bjeshkëve, zemërimin e erës që oshëtin, çmendurinë e murlanit të zi, që nga veriu i Shqipërisë vjen me rrëmbim, ngrohtësinë e vashave të bukura shqiptare që tinëz shikojnë djemtë e rinj, sytë e zi si rrushi i Kallmetit, rrezet e diellit, që shpëndahen në shpatet e maleve të thepisura... Makina e memories rrëshqet me shpejtësi mbi kartën e bardhë tek vargëzon sythet poetike, që deri në fund të tyre janë kthyer tashmë në buqetë që lëshojnë aromën e këndshëm të shpirtit poetik.
Deti, valët, kaltërsia, poetit Gjoka nuk iu nda gjithë jetën, mbasi vendlindja e tij është pranë detit Adriatik vetëm pak kilometra nga Shën Gjini. Deti dhe Oqeani Atlantik, janë një lidhje, që flejnë sëbashku në shtatin e ujërave të rruzullit tokësor. Deti e Oqeani, japin e marrin me njeri-tjetrin në ngushticën e Gjilbratarit (të njohur në historinë antike të Europës si “Portat e Herkulit”), ashtu sikurse Lekë Gjoka jep dashurinë, pasionin dhe mallin në vargje poetike, që përcillen përmes rrymave të shpirtit artistik.
Kryepoezia, që ka edhe bukurinë e figuracionit artistik në çdo varg për mua mbetet poezia me titullin e vetë vëllimit poetik “Diellin kapa për veshësh!...”.
Autori në dialog me Diellin, tregon episodet e jetës së tij, gëzimet, brengat e ngarkuar me dhimbje, që e kanë shoqëruar në çdo hap të jetës. Edhe kur nata hedh mantelin e saj të zi, autori dëshiron të ketë Diellin pranë zemrës, që më së shumti sundon në Florida. Figuracioni letrar i përdorur nga poeti Gjoka, në këtë rast është i qëlluar e shumë domethënës. Ai kap për veshësh, pikërisht të pamundurën, njësoj sikurse një ditë të dëshironte të bëhej vajzë, nëse do të kalonte Ylberin në këmbë ose mbi një kalë të bardhë si një “Princ i Kaltër”... Malli për atdhe, tokën e të parëve, gurët e rrugicat e mahallës, ku, kaloi fëmijërinë e brishtë, bën që herë pas here Lekë Gjoka, mbrëmjeve të vona, të derdh lot malli me nota merzie, ndonëse është në vendin e lirive të ëndërruar. Sido që ti lexosh fare lehte e kupton, se poezitë e tij, janë biografia e një jetë plot kalvare emigracioni nga Europa në Amerikë.
Edhe kur poeti udhëton udhëve të bukura të Floridës merr me vete bllokun e shënimeve në gjuhën shqipe. Ai ec rrugës me mendime ngarkuar dhe skicon fatin, apo ëndrrat e varrosura... erdhi ajo... flamuri shqiptar në mërgim... mall... dashuri etj.
Kështu i ndjeva dhe përjetova në Metro drejt Manhattan-it poezitë e poetit bashkëemigrant Lekë Gjoka të mbujtur me mall, shpresë dhe dashuri për vendlindjen.